این پست رو برای روزهای خیلی سخت زندگی می نویسم :

یه روزهایی تو زندگی آدما هست که تحمل کردنشون خیلی سخته و آرزو میکنی که ای کاش زودتر مشکلت حل بشه یا همش دوست داری زمان به سرعت سپری بشه ! الآن تو این روزها بعضی از دوستای خوبم همین احساس رو دارن . میدونید من شاید روزهای خیلی سختتری از همه ی شما رو سپری کردم . منم تو زندگیم روزهای خیلی خیلی  سختی رو گذروندم و شاید حتی یه زمانهایی به خودکشی هم فکر کرده باشم خجالت که خودم واقعا از خودم و خدای مهربونم شرمنده هستم .

اما اینو باید بدونیم که همه ی مردم تو این احساسات مشترک هستند . همه ی ما به یک اندازه احساس خوشبختی یا بدبختی می کنیم . اون گدایی که از روز اولی که به دنیا اومده کنار خیابون بوده و با صدقه ی مردم بزرگ شده به اندازه ما تو زندگی احساس خوشبختی کرده یا رنج دیده . یا لااقل احساسش رو داشته . اون چون فقط دغدغه ی نون شبش رو داره شاید به نظرش برسه احمقانه است که ما سر این مسایل جزئی داریم بیتابی میکنیم و به نظر اون ما قدر زندگی رو نمی دونیم و ما هم به نسبت در مورد سایرین همچین تصوری رو داریم . در صورتیکه مشکلات هرکس برای خودش خیلی بزرگه . این بستگی به ظرفیت ما داره و بستگی به این داره که چه جوری با مشکلات مواجه بشیم . میدونید من تو روزهای سخت زندگیم مرتب این آیه بود که دلداریم میداد : ان بعد العسر یسری . و همیشه برای برآورده شدن حاجتم که دعا می کردم با اطمینان دعا میکردم . ذره ای تو دلم شک نداشتم که آرزوم برآورده نشه . میدونستم که خدا خیلی مهربونه و من سختترین چیزها رو هم بخوام بهم میده و حتی بهترش رو میده . میدونستم اگه من دعا کنم که کوه دماوند از وسط نصف بشه اینجوری میشه . یعنی انقدر به لطف بیکران خدا ایمان داشتم و دارم . دوست دارم دوستای خوبم هم با توکل به خدا به راحتی مشکلاتشون برطرف بشه قلب